Νομοθεσία

Η διαμεσολάβηση ως νέος θεσμός εντάχθηκε και επίσημα στην ελληνική έννομη τάξη με το Νόμο 3898/2010 (ΦΕΚ Α’ 211/16.12.2010) “Διαμεσολάβηση σε Αστικές και Εμπορικές Υποθέσεις”, ο οποίος προβλέπει για διαφορές ιδιωτικού δικαίου τη δυνατότητα προσφυγής σε διαμεσολάβηση από δικηγόρο διαπιστευμένο ως διαμεσολαβητή, είτε πριν είτε κατά τη διάρκεια της εκκρεμοδικίας.

Η διαμεσολάβηση θωρακίζεται με διατάξεις για το απόρρητο αυτής (άρθρο 10), την εκτελεστότητα των συμφωνιών που προκύπτουν από αυτήν (άρθρο 9) και μια σύντομη περιγραφή της λειτουργίας της (άρθρο 8).

Παράλληλα, ο νόμος εμπεριέχει ειδικές διατάξεις για τους φορείς κατάρτισης (άρθρο 5) και φορείς πιστοποίησης (άρθρο 6), τη διαπίστευση (άρθρο 7), τις αμοιβές του διαμεσολαβητή (άρθρο 12) και μεταβατικές διατάξεις.

Ο Νόμος 3898/2010 έχει σκοπό: α) την προσαρμογή της Ελληνικής Νομοθεσίας προς τις διατάξεις της Οδηγίας 2008/52/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 21ης Μαΐου 2008 για ορισμένα θέματα διαμεσολάβησης σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις διασυνοριακών διαφορών και β) τη θεσμοθέτηση εθνικών διαδικασιών διαμεσολάβησης. Βλ. αιτιολογική έκθεση Νόμου 3898/2010.

Σε εκτέλεση του Νόμου 3898/2010 έχουν εκδοθεί τα κάτωθι προεδρικά διατάγματα και υπουργικές αποφάσεις:

ΠΔ 123/28.11.2011 (ΦΕΚ 255-9.12.2011) Καθορισμός όρων και προϋποθέσεων αδειοδότησης και λειτουργίας των φορέων κατάρτισης διαμεσολαβητών σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις

ΥΑ οικ. 109088-12.12.2011 (ΦΕΚ Β’ …) Διαδικασία αναγνώρισης τίτλων διαπίστευσης διαμεσολαβητών – Θέσπιση Κώδικα Δεοντολογίας διαπιστευμένων διαμεσολαβητών και Καθορισμός κυρώσεων για παραβάσεις αυτού

ΥΑ οικ. 1460/27.01.2012 (ΦΕΚ Β281-13.02.2012) Καθορισμός αμοιβής διαμεσολαβητή

Σημειώνουμε ότι η απόπειρα συμβιβαστικής επίλυσης διαφορών υπήρχε ήδη στον ελληνικό Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας με το Νόμο 2479/1997, ο οποίος εισήγαγε το άρθρο 214Α. Το εν λόγω άρθρο τροποποιήθηκε πάλι με το N 3994.2011 (ΦΕΚ Α’ 165/25.07.2011).